Życie jest zbyt fajne żeby się nie śmiać

Rodzice mi mówią, że zarażam uśmiechem i takie inne podobne rzeczy. Mama się do mnie ciągle uśmiecha, tatuś też i wiele różnych ludzi. No to jak ja mam się nie uśmiechać. Mamcia mówiła mi, że jak się uśmiecham to się uśmiecha cały świat.

Uśmiecham się u tatusia na kolankach i jak Perełka przychodzi i całuskuje mnie po rączkach i po buzi.

Mamusia uczy mnie nowych uśmiechów, takich z ząbkami i bez ząbków , z marszczeniem noska i bez tego, mama lubi najbardziej uśmiech "pełną gębą". Ale ten rodzaj uśmiechu bardzo ciężko uwiecznić na zdjęciu, bo trwa tylko chwilkę i nie pozwalam go nikomu zobaczyć, tylko mamusi i tatusiowi.

Ok, jestem przygotowana do uśmiechów. Na razie powaga na twarzy

Ząbole

Jestem śmieszka i ja to wiem !!!

Mama mówi, że czasami kobietka taka mała jak ja to może się tak tajemniczo uśmiechać, i że wtedy tatuś jest mój. To o co poproszę, to się spełni. Łącznie z prezencikami.

Moja druga Wielkanoc

Moja druga Wielkanoc, w końcu w domu. Rok temu leżałam jeszcze w szpitalu. Rodzice siedzieli wtedy u mnie cały dzień. Przykro tak spędzać święta poza domem, w szpitalu, gdzie mimo wysiłków pielęgniarek i lekarzy i tak jest smutno.
Myślałam, że pójdę z rodzicami na spacerek z koszyczkiem, ale nie było ładnej pogody. Więc postanowiłam, że przy stole pokaże parę nowych rzeczy. Mam ich kilka , takich skarbów, ukrytych i od czasu do czasu coś tam pokazuje i wtedy wszyscy się cieszą.
Sami zobaczcie co ja robiłam przy stole.

Na początku miało być tylko żółtko i troszkę zupki

Ale tak mi zasmakowało, że wołam jeszcze, jeszcze

I tak zjadłam mamie połowę zupki :-)

Buciki czas włożyć

Od bardzo dawna mama jest namawiana na ortezy dla mnie. Oczywiście po godzinnych rozmowach i konsultacjach rodzice stwierdzili, że nie są mi na razie potrzebne, bo po co jak nie chodzę ani nie stoję. Nawet nie jestem tego uczona, bo to dla mnie za wcześnie. To nie jest jeszcze mój etap, chociaż mam już 13 miesięcy.
Na Dziewanny w Łodzi podczas rehabilitacji miałam masowane stópki i tu nagle słyszę jak mama z rehabilitantką rozmawiają na temat bucików. I tak przysłuchuję się rozmowie i wiecie co!!!! Mówią o bucikach dla mnie, nie o ortezach, tylko o normalnych ładniutkich, dziewczęcych bucikach.
Chce takie różowo-fioletowe, z kokardkami i ze świecącymi spodami i na rzepki, bo nie umiem wiązać sznurówek ( jeszcze).
Jak wróciłyśmy do Piotrkowa, to mama z tatusiem wieczorami rozmawiali o tych bucikach. i powiedzieli, że na drugi dzień pojedziemy i kupimy. Jacie, jak ja teraz zasnę w nocy. Będą mi się śniły moje piękne, pierwsze buciki.
Na drugi dzień, była sobota i tatuś nie musiał iść do pracy. Pojechaliśmy więc do galerii i tak jak to robią kobietki zaczęłam z mamą chodzić po różnych sklepach 
, nie tylko tych gdzie są buty ale po wszystkich. Na buciki poszliśmy na koniec. Ile ja butów musiałam przymierzyć. Pani rehabilitantka powiedziała mamie jakie kryteria muszą spełniać moje buciki, więc trzeba je było dokładnie oglądać. W końcu znaleźli. Takie idealne. Takie co te wszystkie parametry spełniają. I jak ładnie na moich nóżkach one wyglądają. 

Co za długa przerwa

W sumie to nie wiem czy tak może być??
Od początku lutego chorowałam. Najpierw trzydniówka, potem oskrzela, potem bolące ząbkowanie. Potem rehabilitantka miała zwolnienie i kolejne tygodnie bez rehabilitacji w " Szansie". Wróciłam ostatniego kwietnia. 
Mama jak to mama zawsze ma plan "B".

Zaczęłam chodzić do Pani Małgosi dwa razy w tygodniu. Oczywiście poza dniami i okresami kiedy byłam w złej formie. I już po około miesiącu były widoczne efekty. Zaczęłam coraz lepiej przewracać się na boczki i od czasu do czasu z boczku lądowałam na brzuszku. A jak ładnie ćwiczyłam to czasami ćwiczenia się przeciągały i ćwiczyłam ponad godzinę. 

Wieczorem padałam ze zmęczenia nawet o 19 i spałam jak aniołek do rana.

Ja już zaczynam poznawać gdzie ćwiczę i z kim ćwiczę. A najlepiej jak na ćwiczenia czekam na takim fajnie wielkim i duuużym fotelu. Mamcia z tatkiem obiecali, że mi taki kupią.

Ale cudne włoski mam

Historia moich włosków zaczęła się jeszcze u mamusi w brzuszku. Mamusia jak dowiedziała się, że jestem w środku to mówiła " ojej teraz będę rzygać, będę miała nudności", ale nie miała w ogóle. Nie skrzywdziłabym swojej mamusi w taki sposób. Obyło się bez porannych mdłości, za to zafundowałam mamci zgagę. I to jaką, taką na całą ciążę. 

To ja 8 dni przed wykluciem

Gdy mamusia była na takiej sali, co dzieci się wyciąga z brzucha, to słyszała " jaka zarośnięta", "jaka czuprynka", "jakie ma włoski". Wszyscy lekarze i pielęgniarki mnie oglądali i już wtedy zaczęło się podziwianie moich włosków. Niestety moja mamcia ich nie zobaczyła, bo założyli mi czapeczkę zanim pokazali mnie mamusi. Ale tatuś jak już byłam w inkubatorku to widział mnie całą, bez czapeczki. I wszystkie ciocie na neonatologii znowu podziwiały moje włoski.

Potem to była już norma. Jak przychodziły nowe ciocie to były ochy i achy. Ale dzień po moich narodzinach miałam już pierwszą operację. Założyli mi Zbiornik Rickhama i musieli mi ogolić trochę główki. Niestety dla chirurgów trochę oznacza przynajmniej pół główki i zepsuli mi moją piękną fryzurkę.

Mamusi było trochę przykro, bo w końcu jestem dziewczynką i fajnie gdybym miała ładne włoski a nie taki oskalpowany łepek. Włoski zaczęły mi szybko odrastać i coraz mniej było widoczne to wygolone miejsce.

Wtedy okazało się, że płyn mózgowo - rdzeniowy nie jest już zainfekowany i można mi wszczepić zastawkę komorowo - otrzewną. Rodzice wiedzieli, że znowu będę ogolona i pozszywana w kilku miejscach na główce. Ale jak trzeba, to trzeba.

Dzień po zabiegu

Pejsik został

Franky

Wiadomo, że neurochirurdzy nie są fryzjerami i chodzi im tylko o dobry dostęp do miejsca gdzie mają operować, ale proszę państwa tak się nie robi. Zostałam tak dziwacznie ogolona, że pijana i ślepa kapucynka lepiej by to zrobiła. Po stronie zastawki miałam całą główkę wygoloną, poza pejsikiem koło ucha, z tyłu też na zero mnie ścieli. Natomiast cała moja lewa strona wyglądała normalnie. No jak już golimy głowę to na zero wszędzie, a nie tak wybiórczo.

Moja lewa strona

22 kwietnia 2014 roku wyszłam do domku z taką kiepską fryzurą. Jak ja miałam się pokazać babci, która tak długo na mnie czekała.

Wyszłam w środę z rodzicami na spacerek i mama poszła do takiej pani co też goli włoski ludziom i mama zapisała mnie do fryzjera na poprawę fryzurki. 
W piątek miałam wyrównane włoski przez Ciocie Monikę. Teraz już mogłam sobie zapuszczać włoski.

W maju zaczęły mi ładnie odrastać. Im było cieplej tym miałam więcej włosków i były coraz dłuższe.

Jeżyk

W czerwcu temat fryzury nie był tak często podejmowany. Moje włoski były ładne i super się układały. Zaczęłam coraz częściej pozować do zdjęć. Tutaj się uśmiechnę, tutaj puszczę oczko, a tam zrobię dziwną minkę.

W lipcu mama zaczęła się już coraz częściej interesować moją fryzurką. Wiedziałam, że do tego kiedyś dojdzie, ale nie sądziłam, że tak wcześnie. Jak byłam wieczorem trochę marudna to było tylko mleko i spać i wtedy rano miałam normalne włoski, takie moje.

Ale były momenty, że rodzicom coś strzeliło i oto efekty...

Doszłam w końcu z mamusią do porozumienia, już wiemy jak wyglądam ładnie i cudnie. 

W sierpniu to nagle mi taka szopa urosła, że zaczęła mi przeszkadzać.

Miałam włosy w cały świat. Mamusią je ładnie układała i czesała, a ja kilka razy główką ruszyłam i proszę jaka potargana jestem.

 A że było ładne słoneczko t i kolor mi się piękniutki rzucił na włosiątka moje. Ten kolor to się nazywa tycjanowy, tak Ciocia Monika fryzjerka mówi.
Jak lecimy po kolei miesiącami, to teraz będzie wrzesień. Miesiąc przed moim Wielkim Dniem. Mamusia wtedy to tak dbała o moje fryzurki, żeby się nie plątały i nie kołtuniły. Bo ja jak się nie uczeszę po kąpieli to mam taki bałagan z włoskami jak piesek dziadka, co jest yorkiem i jest bardzo potargany, ale naprawdę bardzo. Mama ciągle mówi babci, żeby go na łyso ogolić to nie będzie taki brzydki.

We wrześniu wszyscy w domu widzieli jak włoski mi się robią lekko kręcone i wszyscy się tym cieszyli. Najbardziej to wszystko przeżywała mama i babcia.

Ja tylko szukałam podobieństwa u taty, bo podobno jestem córunia tatunia i wszystko mam po tacie, czyli fryzurkę też.

W październiku był mój Wielki Dzień i miałam wtedy Chrzest. Mama mi ładnie włoski umyła dzień wcześniej i ładnie je tak na mokro z jedwabiem ułożyła. Powiedziała, że mam się w nocy nie ruszać, tylko nieruchomo spać, bo popsuje fryzurkę. No to spałam tak na trupa, nieruchomo, ale warto było. Do dziś wiele osób mówi, że na pewno byłam u fryzjerka, a ja jeszcze nie umiem powiedzieć, że wcale nie, że ja mam takie włoski ładne i grzeczne.

A po chrzcinach to znowu zaczęły mi się tak byle jak układać. A jak one szybko mi rosną skubane.

 W listopadzie była u mnie rewolucja. Mama nie chciała mi obcinać grzywki, więc trzeba było wprowadzić spinki, gumki i opaski dla moich włosków. Nie wiedziałam co to takiego, bo nikt w domu tego nie używał. Mama raz wróciła z zakupów i zobaczcie co dostałam dla włosków.

Ale czasami nic nie mam na włoskach, ale wtedy muszę leżeć, bo jak nie leżę to włoski wchodzą mi do oczków i nic nie widzę przez nie. 

Nawet do kąpieli teraz jak nie muszę myć główki to muszę mieć gumeczki i spineczki, bo ja już mam takie długie włoski, że sięgają mi już za szyję.

W grudniu były Mikołajki i ładnie prosiłam Mikołaja o nowe śliczne spineczki dla mnie i dla innych dziewczynek co mają taki sam problem jak ja, czyli nienaturalnie długaśne włoski. 

Zastanawiałam się też czy nie związać swojej przyszłości z jakimś zespołem, na przykład Mazowsze, tam są dziewczyny z takimi długimi warkoczami, to może by mnie wzięli do siebie. Śpiewać umiem. Codziennie ćwiczę.

Mogę też być taką samurajką, co w chinach chodzą po lasach z mieczami.

Ewentualnie, jak nic z tego nie wyjdzie, to zawsze mam mamusię i tatusia co mnie nigdy nie zostawią. Będziemy się przytulać i ściskać i całuskować.

A w tym roku u mnie po staremu. Włoski rosną i nie wiem kiedy przestaną. Nie dość, że rosną na długość to jeszcze na ilość. 

Cieszę się, że robi się coraz cieplej to nie będę musiała ich chować do czapeczki, a ja lubię czuć wiatr we włosach.

Może za kilka miesięcy mama zacznie robić mi te warkoczyki. Ciągle o tym mówi, że jeszcze mam za krótkie włoski do warkoczyków. Ale ja myślę, że jak moje włoski usłyszały, że są za krótkie to teraz będą rosły jak szalone ogórki na nawozie.