Najlepiej jest u mamy

Najlepiej jest u mamy, to każde dziecko wie.

Najlepiej jest u mamy, gdy smutno ci i źle. 

Choć przygód wciąż szukamy i poznać chcemy świat,

Najlepiej jest u mamy - tu każdy wraca rad.

Jest wiele dróg nieznanych, dalekich pięknych tras. 

Najlepiej jest u mamy, tu każdy wraca z nas.

Kto się nie zgadza z nami, sam kiedyś powie że:

Najlepiej jest u mamy, no chyba to się wie!

Warkoczyk

Dwa tygodnie po świętach mama miała chętkę, żeby pobawić się moimi włoskami. Byłam w tak dobrym nastroju, że nic mi go nie mogło zepsuć, nawet rozczesywanie włosków i robienie fryzurki.

Jak zobaczyłam siebie w lusterku to aż mi się to spodobało, to co miałam na głowie. Zabrałam mamie szczotkę i powiedziałam, ok teraz ja tobie mama robię fryzurkę.

Podobno siedzenie jest ważne

Siedzenie i siadanie. Chodzenie i spacerowanie, bieganie, raczkowanie, pełzanie, czołganie. Tyle rzeczy jeszcze nie umiem, a powinnam umieć chociaż połowę, a najlepiej wszystkie.
Na razie z Panią Małgosią ostro ćwiczymy naukę podpieranie się na rączkach, przewroty i siadanie. Skracamy boczki i rozciągamy się. Siadać sama nie umiem i nie wiem kiedy to nastąpi. Ale jak mnie mama posadzi to potrafię już usiedzieć kilka albo nawet kilkanaście minut. Jak dla mnie to jest to sukces, bo przecież miałam być bardzo chorym i niepełnosprawnym dzieckiem.
A tu proszę. W wózku coraz częściej jeżdżę na spacerki w pozycji siedzącej, bo już nie lubię leżeć i tylko patrzeć na niebo. Chcę się rozglądać. Czasami jak zacznę lecieć na jedną stronę to lecę i nic na to nie poradzę. Mama musi mnie w wózku poprawić i jedziemy dalej. Wszystkie posiłki poza porannym mlekiem w butli jem na siedząco i to sama siedzę w wózku albo na fotelu lub ewentualnie na kolanach mamy. Pół roku temu tak nie było. 

Zaczynam się też pomału bawić w pozycji siedzącej. Zbyt długo nie wytrzymam ale to jest coś. Małymi kroczkami i dotrę do celu.

Podczas zabawy na siedząco najfajniejsze jest to, że wszystko widzę co się dzieje dookoła. Perła do mnie podchodzi i daje mi całuski. Chociaż Perełka to bardziej sprawdza, czy czasem czegoś do jedzenia nie mam w rączce. Taki z niej łakomczuch.

Życie jest zbyt fajne żeby się nie śmiać

Rodzice mi mówią, że zarażam uśmiechem i takie inne podobne rzeczy. Mama się do mnie ciągle uśmiecha, tatuś też i wiele różnych ludzi. No to jak ja mam się nie uśmiechać. Mamcia mówiła mi, że jak się uśmiecham to się uśmiecha cały świat.

Uśmiecham się u tatusia na kolankach i jak Perełka przychodzi i całuskuje mnie po rączkach i po buzi.

Mamusia uczy mnie nowych uśmiechów, takich z ząbkami i bez ząbków , z marszczeniem noska i bez tego, mama lubi najbardziej uśmiech "pełną gębą". Ale ten rodzaj uśmiechu bardzo ciężko uwiecznić na zdjęciu, bo trwa tylko chwilkę i nie pozwalam go nikomu zobaczyć, tylko mamusi i tatusiowi.

Ok, jestem przygotowana do uśmiechów. Na razie powaga na twarzy

Ząbole

Jestem śmieszka i ja to wiem !!!

Mama mówi, że czasami kobietka taka mała jak ja to może się tak tajemniczo uśmiechać, i że wtedy tatuś jest mój. To o co poproszę, to się spełni. Łącznie z prezencikami.

Moja druga Wielkanoc

Moja druga Wielkanoc, w końcu w domu. Rok temu leżałam jeszcze w szpitalu. Rodzice siedzieli wtedy u mnie cały dzień. Przykro tak spędzać święta poza domem, w szpitalu, gdzie mimo wysiłków pielęgniarek i lekarzy i tak jest smutno.
Myślałam, że pójdę z rodzicami na spacerek z koszyczkiem, ale nie było ładnej pogody. Więc postanowiłam, że przy stole pokaże parę nowych rzeczy. Mam ich kilka , takich skarbów, ukrytych i od czasu do czasu coś tam pokazuje i wtedy wszyscy się cieszą.
Sami zobaczcie co ja robiłam przy stole.

Na początku miało być tylko żółtko i troszkę zupki

Ale tak mi zasmakowało, że wołam jeszcze, jeszcze

I tak zjadłam mamie połowę zupki :-)

Buciki czas włożyć

Od bardzo dawna mama jest namawiana na ortezy dla mnie. Oczywiście po godzinnych rozmowach i konsultacjach rodzice stwierdzili, że nie są mi na razie potrzebne, bo po co jak nie chodzę ani nie stoję. Nawet nie jestem tego uczona, bo to dla mnie za wcześnie. To nie jest jeszcze mój etap, chociaż mam już 13 miesięcy.
Na Dziewanny w Łodzi podczas rehabilitacji miałam masowane stópki i tu nagle słyszę jak mama z rehabilitantką rozmawiają na temat bucików. I tak przysłuchuję się rozmowie i wiecie co!!!! Mówią o bucikach dla mnie, nie o ortezach, tylko o normalnych ładniutkich, dziewczęcych bucikach.
Chce takie różowo-fioletowe, z kokardkami i ze świecącymi spodami i na rzepki, bo nie umiem wiązać sznurówek ( jeszcze).
Jak wróciłyśmy do Piotrkowa, to mama z tatusiem wieczorami rozmawiali o tych bucikach. i powiedzieli, że na drugi dzień pojedziemy i kupimy. Jacie, jak ja teraz zasnę w nocy. Będą mi się śniły moje piękne, pierwsze buciki.
Na drugi dzień, była sobota i tatuś nie musiał iść do pracy. Pojechaliśmy więc do galerii i tak jak to robią kobietki zaczęłam z mamą chodzić po różnych sklepach 
, nie tylko tych gdzie są buty ale po wszystkich. Na buciki poszliśmy na koniec. Ile ja butów musiałam przymierzyć. Pani rehabilitantka powiedziała mamie jakie kryteria muszą spełniać moje buciki, więc trzeba je było dokładnie oglądać. W końcu znaleźli. Takie idealne. Takie co te wszystkie parametry spełniają. I jak ładnie na moich nóżkach one wyglądają. 

Co za długa przerwa

W sumie to nie wiem czy tak może być??
Od początku lutego chorowałam. Najpierw trzydniówka, potem oskrzela, potem bolące ząbkowanie. Potem rehabilitantka miała zwolnienie i kolejne tygodnie bez rehabilitacji w " Szansie". Wróciłam ostatniego kwietnia. 
Mama jak to mama zawsze ma plan "B".

Zaczęłam chodzić do Pani Małgosi dwa razy w tygodniu. Oczywiście poza dniami i okresami kiedy byłam w złej formie. I już po około miesiącu były widoczne efekty. Zaczęłam coraz lepiej przewracać się na boczki i od czasu do czasu z boczku lądowałam na brzuszku. A jak ładnie ćwiczyłam to czasami ćwiczenia się przeciągały i ćwiczyłam ponad godzinę. 

Wieczorem padałam ze zmęczenia nawet o 19 i spałam jak aniołek do rana.

Ja już zaczynam poznawać gdzie ćwiczę i z kim ćwiczę. A najlepiej jak na ćwiczenia czekam na takim fajnie wielkim i duuużym fotelu. Mamcia z tatkiem obiecali, że mi taki kupią.