Kisielkowa zabawa

Pod koniec stycznia miałam zajęcia na Dziewanny w Łodzi. Jest tam zespół szkół dla dzieci niewidomych i niedowidzących. Ja mam małe problemy z oczkami i tam chodzę do okulisty i odkąd mam orzeczenie o potrzebie wczesnego wspomagania tam także jeżdżę na zajęcia. 
Podczas jednych zajęć padł pomysł, żeby nagotować mi kisielku i dać mi do zabawy. Dla moich rączek i nóżek to miała być taka fajna zabawa. Hi hi mama miała dziwną minkę. Pewnie już widziała wszystko pomazane kisielkiem.
Ale jak trzeba, to trzeba.
Mama nagotowała kisielku.

Jak sobie stygł to tatuś powiedział mi co mnie czeka. Zaraz potem mamusia zabrała mnie na szybką rehabilitację, żebym się rozluźniła.

I jak kisielek już nie był gorący, a i ja byłam przez mamusię troszkę pogimnastykowana to zaczęło się przymierzanie do zabawy.

Na początku tatuś tak delikatnie mi rączki wkładał do tacki z kisielkiem, potem coraz bardziej i bardziej...

...mamusia zaczęła mi rączki polewać kisielkiem...

... potem takie sopelki mi mamusia robiła. Tak fajnie wyglądały na palcach mamusi. Patrzyłam w górę i w dół...

... klaskała mi mamusia rączkami i jej się te rączki kleiły. Potem mamusia mi tak robiła moimi rączkami. I bawiłyśmy się w "pani zo zo zo, pani sia sia sia". Czasami rączkę chciałam wziąć do buzi ale cały kisiel lądował na bluzeczce.

Kisiel nie musi być tylko na rączkach, nóżki też miały ćwiczyć

Mniam, mniam, jaki dobry...truskawkowy

Noga kisielem oblana

Zabawa była udana. Cała byłam upaćkana. Raczki, nóżki, brzuszek, całe geterki i koszulka. Nawet we włoskach miałam kisiel. Mama też była brudna. A jaki materacyk był oblepiony, wszystko się do niego kleiło. Jedynie z tego całego bałaganu była Perełka zadowolona. Tyle kisielu miała do zlizywania z materacyku. 
Mamusia powiedziała, że to kiedyś powtórzymy, tylko psychicznie musi się do tego przygotować. Za bardzo nie wiem co to znaczy, ale to chyba chodzi o to, że to niedługo będzie.

Spokojne, normalne dni

Ostatnio trochę chorowałam. Dopadła mnie trzydniówka i wszystko co z nią się wiąże. Trzydniówka trzeciego dnia puściła, ale katar i zawalone gardziołko zostało. Dzisiaj jest pierwszy dzień, gdy już nic mi nie dokucza. 
Nie wiadomo jak to się stało, ale po tym niefajnym okresie zrobiłam się jakby bardziej kontaktowa. Tak mama mówi, że bardziej zaczepiam i nauczyłam się kilku nowych rzeczy.

Nauczyłam się robić "kosi kosi" lub jak kto woli umiem bić brawo. Robię to nawet kilkanaście razy dziennie i wszyscy się z tego cieszą, więc ja im jeszcze bardziej bije brawo i tak w kółko. Ostatnio w Szansie biłam brawo każdej dzidzi, która obok mnie przechodziła sama czy u mamy na rękach. 

Największa zmiana nastąpiła w jedzeniu. Skoro jestem już duża i nie jestem już małą dzidzią, to postanowiłam odstawić mleko i butelkę. Butle dostaje tylko rano i to nie codziennie. W ciągu dnia preferuje deserki, obiadki, świeże owoce, kaszki i ostatnio ciasteczka z herbatką. Jadam tylko na siedząco. Zaczynam też mamusi pokazywać czy coś mi smakuje czy nie. Pokazuje, że jestem już najedzona, albo jak jem deserek i jeszcze mi mało to ciągle otwieram buzie i mama wtedy lata po kuchni i szykuje mi szybko banana. Fajnie mieć taką mamę co wie o co chodzi.

Ostatnie tygodnie, poza okresem gdy chorowałam, były takie milutkie. Tatuś ma mniej nadgodzin i częściej spędzamy czas tylko we trójkę. Najlepiej jest gdy mamy wolne rano. Mamcia mi szykuje śniadanko, a tatuś mamusi i sobie. Potem oczywiście ja jem jako pierwsza. Rodzice za to dziwnie jedzą. Mama jak to mama powoli je i za to dużo przy tym gada, a tatuś kanapki pochłania w całości. A wiecie dlaczego?? Bo zaraz odchodzi od stołu i leci do mnie się poprzytulać!!!

Kanapki, mama a tam w tle to ja z tatusiem

Pośniadaniowe prytulasy

Trójka wariatów

Coraz częściej dopominam się o przytulaski, obojętnie z kim. Dla mnie dzień bez ukochania mamy jest dniem straconym, więc gdy jest tylko okazja mama mnie ściska i całuje. Mówi, że mnie zje, ale ja jej nie wierze, bo mama nie za bardzo lubi mięsa, a co dopiero surowe. Mamcia pyta się mnie po ile jest dziecięcinka. To mówię jej, że jest bezcenna za kilogram. 

 Z mamunią jak to z mamą zawsze są miziajki i takie takie inne słodkie rzeczy do robienia, za to z tatusiem to sprawy inaczej wyglądają. Ja z tatusiem to mamy swój świat. Lubimy jak tatuś mi robi samoloty i karuzele i ja się wtedy wcale nie boję. Lubimy oglądać wspólnie filmy, chociaż niewiele z tego rozumiem. Za szybko tam w telewizorku mówią i nie nadążam.

Wieczór filmowy z tatkiem

Z tatusiem często pogrążamy się we śnie. To kolejna fajna rzecz, jaką robimy razem. Po prostu uwielbiamy razem lulać. I super nam to wychodzi.

Cieszę się, że moje dzieciństwo jest takie, normalne. Gdyby nie rehabilitacje i jazdy po lekarzach to w sumie jest bardzo ok. Jako ich pierwsze dziecko stwierdzam, że mam udanych, zwariowanych i kochanych rodziców. 

 JEST JAK JEST

No to mi stuknęło 5000

5000 wyświetleń. Wooow jak to szybko się uzbierało. Fajnie, że wchodzicie, czytacie i jesteście ciekawi co u mnie.

Dzisiaj miałam podwójną rehabilitację. W "Szansie" pół godziny i całą godzinę z panią Małgosią, a w między czasie byłam w gościach u cioci - babci Grażynki. Ja jestem padnięta i mama też. Dobrze, że jutro jest piątek i nigdzie nie musimy iść. Będziemy z mamcią gnić w łóżku do południa. A potem weekendzik. 

Coś rośnie, coś się zmniejsza

Wczoraj to był szalony dzień. Wszędzie byliśmy na styk.

O 8.30 wyjechaliśmy do Łodzi. Do Instytutu mamy bliziutko, więc po około 30 minutach byliśmy na miejscu. Mama tradycyjnie wyciągnęła wózek, tata wyciągnął mnie, potem było szykowanie dokumentów i jazda na patologię noworodka. To powinno się inaczej nazywać, ja przecież już od ładnych kilku miesięcy nie jestem noworodkiem, tylko niemowlakiem, a nawet dzieckiem. Jeszcze trochę, a będę młodą panną, a później małą kobietką. Na razie jestem według przychodni patologicznym noworodkiem.

Mama mówi, że to chyba ostatnia wizyta na patologii, bo za kilka tygodni pyknie mi roczek.

Jesteśmy pierwsi przed gabinetem. Tatko dal znać pielęgniarce, że jesteśmy. Mamcia mnie rozebrała, naszykowała wszystko i nas poproszono do środka. Tam oczywiście jak zawsze rozbieranie do "na golasa", ważenie, mierzenie całego ciałka, obwodu główki i klatki piersiowej. Z wagą trochę się uspokoiłam, bo mamy ręce już nie mają siły mnie nosić, a ja jeszcze długo nie będę chodzić. Tak więc ważę 9.900, mam aż 73 cm długości, obwód główki to 47,5 a klatki piersiowej 46. Ostatnio jak mama mi mierzyła główkę to na początku grudnia miałam 48 cm, a nawet ciut więcej, a teraz mam 47,5. Głowa mi się zmniejszyła. Mama to była taka zdziwiona, że mierzyła mi ją przez dwa dni i to kilka razy dziennie, bo nie mogła uwierzyć. 

Potem tatuś mnie zaczął ubierać, a mamusia rozmawiała z panią doktor. To taka jakby spowiedź. Mama musi wszystko opowiedzieć, a potem odpowiada na pytania lekarki. Dostaliśmy skierowanie na USG główki, więc trzeba było lecieć do budynku "B" na badanie.

Mamcia jak zwykle ze mną weszła. Mama to ma pamięć do tych obrazków czarno - białych i od razu zauważyła, że coś mi tam się pozmieniało. Okazało się, że komory boczne lewa i prawa zmniejszyły się i to o kilka milimetrów. Było 30 i 43 mm a teraz jest 22 i 40 mm. Płaszcz mózgu też się zwiększył, a to bardzo dobrze, bo to oznacza, że tkanka mózgowa się trochę rozprężyła i rośnie. Płaszcz mózgu na pograniczu ciemieniowo - skroniowym wynosił 16-18 mm, a teraz wynosi 29 - 30 mm. Pięknie.

Odebraliśmy wyniki i musieliśmy wrócić do budynku "A". Tam tatuś mnie nakarmił, a mamcia zaniosła wyniki na patologię. Okazało si, że dostałam nowy termin, czyli w maju znowu odwiedzę patologię noworodka, chyba będę się dziwnie czuć, bo tam zawsze są takie małe dzieci, a ja już duża jestem.

Jak już byłam nakarmiona rodzice polatali po wszystkich piętrach i rozwiesili moje plakaciki i rozłożyli ulotki. 

Odwiedziliśmy 5 piętro i oddział prof. Szaflika. Spotkałam panie pielęgniarki, które opiekowały się mamusią, gdy tam leżała. Była nawet pani pielęgniarka, która zawsze była na dyżurze kiedy mama miała zabiegi i nawet kiedy mamie odeszły wody to była w pracy. Oczywiście wszyscy pochwalili moje włoski, a ja byłam taka nieuczesana.

Rodzice na korytarzu spotkali prof. Szaflika. To pan dzięki któremu tak ładnie się rozwijam, bo pomógł mojej główce jak jeszcze byłam w brzuszku u mamy. To On mi założył shunty, które odprowadzały nadmiar płynu z mojej główki i wtedy mózg mógł się rozwijać w miarę dobrze. Pan profesor nawet mnie pogłaskał po główce i po policzku. Żeby nie było, że jestem jakaś niewychowana to postanowiłam się uśmiechnąć i bardzo mocno wpatrywałam się w tego pana profesora. Muszę zapamiętać jak wygląda, bo za kilka lat może wejdę sama do Jego gabinetu i powiem " Dzięki".

Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy do domu, a raczej prosto do "Szansy". Rehabilitację mieliśmy na 13, a byliśmy na miejscu o 12.50. Tatuś to ma wyczucie czasu. 

Pół godziny się gimnastykowałam z ciocią Kingą. Nawet nie pamiętam jak mnie wrzucili do samochodu. Padłam i nawet nie wiem kiedy. 
To był fajny dzień. Mama i tata szczęśliwi, że w końcu coś w mojej główce lepiej się układa. Może jeszcze te komory się zmniejszą, a tkanki mózgowej będzie więcej. Dobrze by było.

Ciężki dzień, ale co to dla mnie. Przecież jestem Super Dziewczyna i wszystko przetrzymam.

Jak tatuś wkopał mamusie

Mama z tatusiem zaczęli na ostro walkę o moje lepsze jutro, mama lubi ten zwrot. Mamcia założyła mi stronę na Facebooku, zaczęła pisać blog, który oczywiście ja przejęłam po jakimś czasie, bo przecież to ja wiem najlepiej co się dzieje w moim życiu. Rodzice tylko mnie wożą i rozmawiają z lekarzami. Jeszcze nie mam prawa jazdy, ale to da się naprawić, za jakieś 17 lat.

Prawka jeszcze nie mam, ale na Dinusiu już prawie umiem jeździć, i to bez trzymanki!!!

Tatuś chyba był troszkę zazdrosny o to, że mam konto na Facebooku i o ten blog, bo tatuś siedział tylko na Demotywatorach. Aż tu nagle patrzę, a tatuńcio założył sobie stronę na Facebooku. Teraz ciągle siedzi i zaprasza znajomych, wchodzi na moją stronę i wszystko mi tam lajkuje.
Ostatnio wynalazł coś takiego.

Ja tu się z mamunią produkuje, piszę, wstawiamy zdjęcia, do których czasami ciężko mi pozować. A tu tatuś tak po prostu coś takiego znalazł i zgłosił mnie i mamcię do konkursu. Mama powiedziała tatusiowi, że teraz córcia, czyli ja będę musiała ciągle pisać i pisać nowe posty, bo trzeba ludziom poopowiadać jak to jest mieć wodogłowie. Trzeba wytłumaczyć, co to takiego, i że to nie koniec świata. Chociaż często to słyszę i zastanawiam się jak ten koniec świata wygląda.
Podsumowując:
- tata nas wkopał, mnie i mamunię,
- tata teraz każe nam pisać nowe posty,
- tata chyba nie chodził na lekcje polskiego, bo nawet na temat tego   naszego wkopania nie chciał nic napisać, a powiedziałam, że może   jeden post u mnie napisać,
- sorka, ale teraz Wy musicie słać smsy, żebym wygrała konkurs.

Jak mama wygra to pojedzie sobie w góry z tatusiem. A ja będę miała satysfakcję, że mi się coś udało. Bo jedzenie pomidorówki różnie mi na razie wychodzi.

1% dla Jagódki. Akcja ruszyła.

W zeszłym tygodniu trafiły do nas plakaty i ulotki. Mama z tatą już w weekend porozwozili po Piotrkowie część. Babcia Dana też roznosi i zostawia ulotki gdzie się da.

Z mamusią codziennie siedzę na blogu i na Facebooku. 

Jak ładnie ten plakacik wygląda.

Żeby się pieniążki uzbierały i żebym mogła pojeździć z mamusią na turnusy.

Proszę Was Kochani udostępniajcie, mówcie rodzinie i znajomym. Dla mnie ważna jest każda złotówka. 

Dziękuję

Nie da się nie chorować

Tydzień temu w poniedziałek ( 19 stycznia) rodzice razem ze mną pojechali do Łodzi. Do szpitala trafiła Zosia z wodogłowiem, która miała mieć założoną zastawkę. 
Rodzice sobie pogadali z Magdą, Zosi mamą. A ja, jak to ja, robiłam oszałamiające wrażenie. Musiały być uśmiechy, minki i żeby nie było za różowo parę marudzeń też zrobiłam. Byliśmy tam ponad godzinkę. 
Potem na spokojnie wróciliśmy od razu do domu.

Dinuś na biegunach

Perła też chce się pobujać

Wieczorne zabawy jakoś tamtego dnia mnie nie bawiły. Mama myślała, że to ząbki i tatuś też, więc dostałam stały zestaw na taką okazję: żel na ząbki i coś przeciwbólowego. Po dwóch godzinach zrobiłam się rumiana na twarzy. Tata z mamą zaczęli się trochę martwić, bo jeszcze nigdy nie miałam takich wypieków na buzi. Rodzice oczywiście byli przejęcie, ale żeby oczyścić trochę nerwową atmosferę zaczęli żartować, że to moja reakcja obronna na szpital.
Po północy tata już musiał położyć się spać, bo rano do pracy, a mama przed sobą miała nocny dyżur.
Było podawanie leków przeciwbólowych, na gorączkę ( było nawet 39,2), mama zaczęła mi robić chłodne okłady na główkę. Im bliżej rana tym gorzej dopadł mnie katar i zaczęło mnie dusić.
Tatuś poszedł na 6 do pracy, a ja zostałam z mamusią, która padła koło 4.
Parę minut po 8 zaczęło mnie tak dusić, że się przestraszyłam i zaczęłam płakać. Mama nagle zerwała się na równe nogi i przełożyła mnie przez kolano. Nie macie pojęcia co ze mnie wyleciało. Cały zbiór nocnej flegmy wylądował na mamy stopach. Ja się rozpłakałam, mama zaczęła dzwonić po tatusia żeby wracał do domu.
O 11 byłam już u lekarza. Pani doktor mnie zbadała. Mam zapchany nosek, czerwone gardełko, wysypkę na ciele jakby pokrzywkę, temperaturę. To może być trzydniówka, albo ząbki, albo moje pierwsze przeziębienie. Według mamusi to wszystko na raz mnie dopadło.

Po trzech dniach, w czwartek gorączka w końcu odpuściła. Zostało gardełko i katarek. 
W piątek rodzice zdecydowali się, że pojadę na rehabilitację do Łodzi na Dziewanny, bo dość długo czekałam na pierwsze zajęcia. 
Byłam bardzo dzielna i wytrzymałam całe zajęcia od 9 do 12. Trochę mi przeszkadzał kaszelek, ale tylko trochę. 
W tym tygodniu mama rozprawia się z katarkiem. Coraz lepiej już oddycham i już mnie nie dusi w nocy. Mogę znowu całą noc przespać. 
Słyszałam wczoraj rozmowę rodziców, że dzisiaj mam już spać w swoim łóżeczku. Za bardzo mi się ten pomysł nie podoba. Mamcia z tatkiem mają takie duże łóżko i w sumie w trójkę się na nim mieścimy. Nawet jak leżę w poprzek to wszyscy się mieścimy. Chyba jeszcze trochę sobie pochoruję to może będę mogła spać z nimi.

Wciąż szukam ząbków

Moja nowa piżamka w pszczółki

Dobranoc