Jak mieszkaliśmy u dziadków, to była tam Perełka. Piesek, a raczej suczka. Teraz ma 9 lat i jest nadal szalona jak półroczny szczeniak. Perła jest porąbana, jak jakaś wariatka. Ale podobno jak jest jakieś zwierzę w domu to dzieci lepiej się rozwijają i mniej chorują. Mi Perełka i jej szalone zachowanie w ogóle nie przeszkadzało, nie raz doprowadzała mnie do takiego śmiechu, że aż mnie brzuszek bolał, a mama bała się że przestanę oddychać.
Ale może zacznę od początku, bo mama dużo mi mówiła o zwierzaczkach.
Jak mama była w liceum to dostała znajdę, kundla, który został wyrzucony z jadącego auta. Samochód był czerwony i na łódzkich numerach i tyle wiemy o Oskarka przeszłości. Do mamy trafił jak miał około 4 lat.
Mama bardzo kochała Oskara i choć 28 czerwca minęły 3 lata jak odszedł to mama ciągle za nim tęskni i jak ogląda jego zdjęcia to ma szklanki w oczach. Ja niestety nigdy Oskara nie poznałam. Mamunia zaszła w ciążę miesiąc po jego śmierci. Mówiła mi, że dlatego u mamusi w brzuszku się pojawiłam, bo Oskarek nie chciał, żeby mama płakała po nim to zesłał jej mnie.
Oskar miał prawie 20 lat jak mama wzięła go na ostatni spacer i poszła z nim do weterynarza. Nie miał już siły chodzić i był bardzo słaby. Musiała mu pomóc, żeby go już nie bolało...
Jak Oskar miał koło 10 lat to dziadziuś dostał od sąsiadów pieska, yorka. Czarek to był szatan wcielony. Sikał wszędzie, chował jedzenie i był po prostu nieznośny. Czarek nie raz mnie zdenerwował i nawet na mnie warczał. Oj był biedny jak rodzice to widzieli. Nikomu nie wolno na mnie warczeć, to dostawał kapciem w dupę. Ale i tak go kochaliśmy. Chyba w każdej rodzinie jest taka czarna owca.
Miesiąc po śmierci dziadziusia babcia poszła do weterynarza...i wiecie.
Dwa psy w domu to dużo, ale że mama ma dobre serce to przygarnęła suczkę, która z innymi szczeniakami miała być utopiona. Perełka ma urodziny tego samego co tata. Teraz ma 9 lat.
Perełka mimo swojego głupkowatego charakteru jest kochana i lubi się przytulać.
 |
| Tak spała z tatą |
 |
| Przytulaski z mamusią |
 |
| Pościelowy kundel |
Jak pojawiłam się u mamy w brzuszku to często się do niego przytulała. Taka nić powstała, miłości i przywiązania.
Perełka została u babci, bo mama nie dałaby rady wychodzić z nią i ze mną na spacerki. U babci ma całe podwórko dla siebie, a tutaj kisiłaby się w mieszkaniu.
Mama z tatą postanowili, że będę miała zwierzątko tylko takie małe, które nie trzeba wyprowadzać na spacery i nie nazywa się kot.
I mam od 1,5 miesiąca świnkę morską Daisy.
Jest urocza i już się z nią oswoiłam. Robię jej cacy i daję całuski.
Tata Daisy codziennie bierze na ręce i głaska ją i przytula.
A mamie pomaga w robótkach ręcznych.
Kilka tygodni temu był u nas taki pan. Myślałam, że to znajomy rodziców, ale nie. Ten pan przyjechał z takim urządzeniem co się nazywa pionizator.
Moje ciałko rośnie, rosną moje kości, ale mięśnie i wszystkie ścięgna nie za bardzo chcą. Wtedy u mnie pojawiają się przykurcze. Mam już przykurcze na kolankach i na stópkach, dlatego mam wielkie problemy żeby całe stópki postawić na ziemi i stać wyprostowana. U mnie jest tak, że jeśli rehabilitanci postawią całe stópki na ziemi to moje kolanka się zginają, bo nie mogę ich wyprostować i miednica też nie układa się tak jak powinna. Jeśli kolanka i miednice mam ułożone tak jak u zdrowych ludzi to wtedy stópki się ściągają i stoję na palcach. Tak źle i tak niedobrze. Musimy porozciągać moje nóżki, żebym mogła zacząć uczyć się chodzić. Rodzice zaplanowali dla mnie naukę wstawania i stania na przyszłoroczne turnusy. Może za rok będę mogła z mamą przejść parę metrów za rączkę a nie tak ciągle w wózku.
Pionizator pomoże mi stać normalnie przez co przykurcze zaczną puszczać, bo te wszystkie mięśnie i ścięgna będą się rozciągać.
Poza rozciąganiem takie ułożenie mojego ciała pomoże mi w pracy jelit. Powiem krótko jelita będą pracować lepiej i może nie będę miała takich problemów z robieniem kupki. Jak stoję to nawet moja lewa rączka lepiej się zachowuje.
Tak więc pionizowanie ma dla mnie same plusy.
Mama musi tylko pozałatwiać całą tę papierkologię i po nowym roku może będę miała ten sprzęcik w domku.
Niepełnosprawność pojawiła się u mnie bardzo wcześnie, bo w połowie ciąży mamy było wiadomo, że nie będzie ze mną dobrze. Rodzice postanowili o mnie walczyć i jestem. Jestem i dalej razem walczymy o normalność, o namiastkę normalnego zdrowego życia. Nie wiem jak to jest chodzić, bo nie umiem. Mam ponad 2,5 roku a mój rozwój ruchowy i intelektualny jest na poziomie rocznego dziecka. Mama mówi, że mój okres niemowlęcy trochę się przeciąga. Byłoby fajnie gdyby nie to, że mama ma 15 kg niemowlaka, którego musi nosić, karmić ( chociaż sama coraz lepiej wcinam kanapki), poić i oczywiście jeszcze robię w pieluchy. Widzieliście roczne dziecko bez pieluchy, bo ja nie.
Mimo wszystko jesteśmy szczęśliwi, mamy siebie. Mam mamę, która dla mnie zrobi wszystko i tatusia, który góry by przeniósł, żeby tylko mi pomóc. Nie każde dziecko może tak powiedzieć o swoich rodzicach.
Dlatego postanowiłam być najbardziej radosną dziewczynką na świecie i jak na razie mi się to udaje.
Można czegoś chcieć więcej. Mam miłość rodziców i to się liczy. Bo taka miłość może wszystko, może dużo.
Jestem już na tyle duża, że mogę pomagać mamie. Pomagam jej w różny sposób. Wyciągam ubrania z szafy ( nie wiem czemu mama potem na mnie krzyczy, że łobuz jestem, i hultaj), wyciągam ziemniaki i cebulę, wywalam z szafki mamy wełnę. No po prostu pomagam jak mogę. Dbam o mamy figurę, żeby nie była gruba, dostarczam jej dużo ruchu.
Teraz pomagam mamie i robię z siebie modelkę. Mama robi na drutach sweterki i takie inne rzeczy jak czapeczki, szaliki i kominy, mitenki i nie wiem co jeszcze...
Potrzebuje dzieciaka żeby go ubrać i pstryknąć parę fotek. Więc czemu nie. Ja będę tym dzieciakiem, bo jestem ładniejsza niż te wszystkie wieszaki na wybiegach i mam to coś!
Zobaczcie jak ciężko pracuje.
I jak będzie ze mnie modelka?? Muszę tylko jeszcze nauczyć się chodzić i robotę wszędzie znajdę.
A TUTAJ macie stronkę mamusi. Można pisać, zamawiać i kupować.
